[ad_1]

سیستم های خودمختار تقریباً همه جنبه های جامعه را تحت تأثیر قرار می دهند ، بنابراین پروژه های آینده باید توسط طیف وسیعی از ذینفعان جامعه هدایت شوند. این بر اساس گزارش جدیدی است که توسط دانشمندان انستیتوی علوم و علوم رایانه ای آودن در دانشگاه تگزاس در آستین رهبری شده است.

Ufuk Topchu از گروه مهندسی هوافضا و مهندسی مکانیک با تکمیل گزارشی تحت عنوان “خودمختاری ایمن: راهی برای زندگی با سیستم های خودمختار که می توانیم به آن اعتماد کنیم” تلاش های یک ساله خود را با مشارکت بیش از 100 کارشناس خودمختاری در سراسر کشور انجام می دهد.

از طراحی فضاپیما گرفته تا مراقبت های بهداشتی ، اتومبیل گرفته تا برنامه ریزی شهر هوشمند ، سیستم های خودمختار به ما کمک می کنند تا نحوه کار جامعه را به عنوان یک برنامه روزمره تعیین کنیم. با این حال ، ایمنی ، امنیت و تنظیم این سیستم ها هنوز در اولویت نیستند.

توپچو گفت: “مدیریت سیستم های خودمختار باید در تقاطع علم ، فناوری ، جامعه ، سیاست و حاکمیت باشد.”

به سفارش کنسرسیوم انجمن رایانش (CCC) – امکان تحقیق با تأثیر زیاد از طریق دولت ، صنعت و دانشگاه در جامعه محاسبات را فراهم می کند – این گزارش با ذکر فناوری هایی که در گذشته جامعه را مختل کرده اند ، شروع می شود. از چاپخانه برای “دموکراتیزه سازی دانش” گرفته تا انقلاب صنعتی “جایگزینی انسان با ماشین” تا زمان های اخیر ، اینترنت ارتباطات جهانی فوری را یک امر خاص ساخته است.

اگر اکنون رویکرد صحیحی را در پیش بگیریم ، اکنون شاهد عصر سیستم های خودمختار هستیم ، جایی که هم انسان و هم هوش انسانی می توانند در هماهنگی با ماشین و هوش ماشین زندگی کنند.

در این گزارش آمده است: “علم و فناوری همیشه وضعیت موجود را نقض کرده است.” “اما این سیستم ها با فناوری های قبلی متفاوت است. جایگزینی انسان و هوش انسان با ماشین و هوش ماشین در چارچوب قوانین ، اخلاق ، اخلاق ، هنجارها و فن آوری موجود جایگزین می شود.”

به عنوان مثال ، با خودمختاری ، یک نقص فنی در نرم افزار سیستم را نمی توان یک خطای ساده دانست. Topcu گفت: “این اشتباه می تواند نقض بالقوه قانون و / یا اخلاق باشد.”

چالش ها به رویکردهای میان رشته ای نیاز دارند. آرت ماركمن از دانشكده هنرهای آزاد UT و مدیر انستیتوی IC2 گفت: “سیستم های خودمختار فقط شگفتی های مهندسی نیستند. آنها بر افراد ، گروه ها و حتی فرهنگ به طور كلی تأثیر دارند.” “مشارکت متخصصان تعدادی از رشته ها ، از جمله علوم انسانی و اجتماعی و علوم رفتاری ، گام مهمی در جلوگیری از پیامدهای ناخواسته معرفی فن آوری های جدید خواهد بود.”

در حال حاضر ، مسیری که توسط فناوری های خودمختار اتخاذ می شود تقریباً منحصراً توسط دانشمندان و مهندسان هدایت می شود. به گفته کارن ویلکوکس ، مدیر موسسه آودن ، زمان آن فرا رسیده است که “تفکر میان رشته ای خود را فراتر از زمینه های STEM گسترش دهیم”.

ویلكاكس گفت: “خودمختاری نمونه ای عالی از دامنه ای است كه رویكردهای بین رشته ای در علوم محاسبات – تركیب مدل سازی دقیق ریاضیات با تخصص پیشرفته رایانه و دامنه – نقش مهمی در توسعه سیستم های بهتر و ایمن خواهد داشت.”

“اما یک نیاز فوری برای ایجاد همکاری عمیق در تحقیقات و آموزش با انسان شناسان و دانشمندان علوم اجتماعی وجود دارد. این یک آینده چالش برانگیز اما مهیج است.”

توصیه اصلی گزارش ایجاد شبکه ای از موسسات است که بتواند به راحتی ایده ها ، نگرانی ها را به اشتراک بگذارد و در نهایت چارچوب تضمین کیفیت و نظارتی را توسعه دهد که زیربنای دستاوردهای آینده باشد. CCC خواستار اجرای یک استراتژی تحقیق ملی برای اطمینان با ذینفعان دولت ، دانشگاه ، صنعت و جامعه است که نقشی دارند.

توپچو گفت: “خودمختاری یک فرصت اقتصادی-اجتماعی و همچنین یک چالش است و جامعه آن را ناهموار درک و تحت تأثیر قرار خواهد داد.”

تأثیر گسترده فناوری های خودمختار برای محققان UT Austin در اولویت رشد است.

آلیسون آر پرستون ، معاون موقت پژوهش ، گفت: “هم تحقیقات اساسی و هم كاربردی در فن آوری های خودمختار و مصنوعی ، به ویژه در UT ، به طور فزاینده ای بر پروژه های مبتنی بر ارزش متمركز شده اند. “ترسیم ارزش بالقوه فناوری های جدید در اولین مراحل طراحی می تواند پتانسیل عواقب منفی ناخواسته پس از معرفی یک فن آوری جدید را محدود کند. درک نحوه طراحی سیستم های خودمختار که به چندین ذینفع ارزش افزوده نیاز به همکاری واقعی دارد ، و نه فقط در داخل دانشگاه ، بلکه در بین آنها. من افتخار می کنم که موسسه Auden به مدیریت این هزینه کمک می کند. “

“تأمین خودمختاری: راهی برای زندگی با سیستم های خودمختار که می توانیم به آن اعتماد کنیم” محصول چندین کارگاه آموزشی است که توسط Ufuk Topchu و اعضای شرکت کننده کمیته برگزاری CCC برگزار شده است: نادیا بلیس و نانسی کوک (دانشگاه ایالتی آریزونا). میسی کامینگ (دانشگاه دوک) ، اشلی لارنس (دانشگاه جان هاپکینز) ، هوارد شروب (MIT) و لنوره زاک (دانشگاه ایلینوی در شیکاگو).

[ad_2]

منبع: hobobat-news.ir