ناهنجاری های واضحی که حتی توسط رادیولوژیست های باتجربه فراموش شده اند – ScienceDaily


یک ویدیوی کلاسیک وجود دارد که نشان می دهد مغز ما چگونه اطلاعات را پردازش و توزیع می کند ، که در آن افراد توپ های بسکتبال را گزاف گویی می کنند و از بیننده خواسته می شود پاس ها را بشمارد.

اگر آن را ندیده اید ، بروید اینجا را تماشا کنید و دوباره برگردید. ادامه بده من منتظر می مانم.

این آزمایش پدیده ای به نام نابینایی بی توجه را برجسته می کند. ما نمی توانیم به یک باره به همه چیز توجه کنیم ، بنابراین مغز ما باید اطلاعات را فیلتر کند. در شرایط ویدئو ، میزان مخاطرات کم بود. اما اگر نابینایی بی احتیاط باعث شود که مثلاً یک رادیولوژیست چیزی بدیهی و جدی را از دست بدهد چه؟

یک مطالعه توسط محققان دانشگاه یوتا لورن ویلیامز ، ترافتون درو و همکارانش نشان داد که حتی رادیولوژیست های باتجربه ، وقتی به دنبال یک ناهنجاری هستند ، می توانند دیگری را کاملا از دست بدهند. نتایج منتشر شده در خبرنامه و بررسی روانشناسی، نشان می دهد که نابینایی بی دقتی می تواند حتی متخصصان را نیز مورد حمله قرار دهد.

ویلیامز ، دانشجوی تازه فارغ التحصیل U و اکنون دانشجوی دکترا از دانشگاه کالیفرنیا ، در سن دیگو ، می گوید: “نابینایی بی احتیاط ، محدودیت دانش بشری را آشکار می کند” و این مطالعه نشان می دهد که حتی متخصصان بسیار ماهر نیز به همان دستگاه دیگران وابسته هستند. ” “

درو ، استادیار روانشناسی می افزاید: “حتی اگر این متخصصان این یافته های به ظاهر واضح را از دست بدهند ،” این نشان می دهد که این چیزی واقعاً حیاتی است که باید درباره نحوه درک همه دنیا درک کنیم. “

گوریل گم شده است

طبق برخی تخمین ها ، خطاهای پزشکی ، از جمله ناهنجاری های رادیوگرافی از دست رفته ، سومین علت اصلی مرگ در ایالات متحده است. درو می گوید: “ما مدتهاست می دانیم که بسیاری از خطاهای رادیولوژی به صورت گذشته نگر مشاهده می شود.” “این بدان معناست که اگر مشکلی در بیمار رخ ندهد ، شما اغلب می توانید به تصاویر مربوط به آن بیمار برگردید و ببینید که علائم قابل مشاهده ای وجود دارد – مثلاً یک گره ریوی – چیزی مانند سی تی اسکن قفسه سینه.”

بنابراین ، در سال 2013 ، درو و همکارانش آزمایشی را انجام دادند تا بفهمند چگونه متخصصان آموزش دیده می توانند این علائم واضح را از دست بدهند. در این مطالعه ، نویسندگان سی تی اسکن قفسه سینه (CT) را به رادیولوژیست ها ارائه دادند و از آنها خواستند که به دنبال گره های سرطان ریه باشند. اما نویسندگان همچنین تصویری از گوریل را در اسکن قرار داده بودند ، چیزی که ظاهراً متعلق به ریه ها نبود. درو و همکارانش دریافتند که 83٪ از رادیولوژیست ها متوجه گوریل نشده اند.

اما این یک گوریل است. آنها تعجب كردند كه اگر بجای گوریل ، ناهنجاری باشد كه با سی تی اسكن قابل تشخیص باشد ، نتایج چگونه متفاوت خواهد بود؟

بنابراین ویلیامز ، درو و همکارانشان در دانشگاه UCLA و مک کواری آزمایش دیگری ترتیب دادند. آنها از 50 رادیولوژیست خواستند تا هفت اسکن قفسه سینه را از نظر سرطان ریه ارزیابی کنند ، اما این بار اسکن نهایی شامل دو ناهنجاری آشکار است: توده پستان قابل توجه و لنفادنوپاتی (غدد لنفاوی غیرطبیعی). دو سوم رادیولوژیست ها متوجه احتمال سرطان نشده اند. دیگران متوجه لنفادنوپاتی نمی شوند.

مانند هر کسی که نابینایی بی توجهی را تجربه کند ، من فکر می کنم بسیاری از رادیولوژیست ها از اینکه فهمیدند چیزی را از دست داده اند ، غافلگیر شدند “. ویلیامز ، مدیر این آزمایش گفت. شهود ما به ما می گوید اگر چیزی کاملاً مشهود باشد ، آن را پیدا خواهیم کرد ، اما همه ما احساس کرده ایم که اطلاعات مهمی را از دست می دهیم ، که با توجه به گذشته ، وقتی توجه ما به جای دیگری معطوف می شود ، کاملاً مشهود است. “

محققان دریافتند که تجربه عاملی در این است که متخصصان رادیولوژی متوجه ناهنجاری ها نمی شوند و حاکی از آن است که سال ها تجربه از واقعیت های شناختی جهانی فراتر نمی رود و عدم وجود ناهنجاری ها بر صلاحیت یا مهارت های رادیولوژیست تأثیر نمی گذارد.

ویلیامز گفت: “این نشان می دهد که درک وضعیتی که منجر به ناهنجاری فراموش شده شده است ممکن است بسیار مهمتر از تمرکز بر تجربیات افرادی باشد که آن را از دست داده اند.”

دیدن گوریل

با این حال ، در آزمایش بعدی ، محققان به جای درخواست از رادیولوژیست ها برای جستجوی گره های سرطان ریه ، از رادیولوژیست ها خواستند همان اسکن را بررسی کنند و طیف وسیع تری از ناهنجاری ها را گزارش دهند. این بار فقط 3٪ از توده و 10٪ از لنفادنوپاتی غافل شده اند.

درو می گوید: “در مقدار رو به رشد داده هایی که برای هر بیمار جمع می کنیم ، اطلاعات بسیار زیادی وجود دارد و آنچه در واقع متوجه می شویم بستگی زیادی به آنچه شما به دنبال آن هستید ، دارد.” “فهرستنویسی اینکه رادیولوژیست ها اغلب در یک مکان برجسته چه چیزی را از دست می دهند ، یک قسمت واقعاً مهم از این پازل را از دست می دهد: آنها وقتی چیزی را از دست می دادند به دنبال چه چیزی بودند؟”

ویلیامز اضافه کرد: “تحقیقات ما نشان می دهد که تمرکز روی یک کار می تواند باعث شود متخصصان رادیولوژی ناهنجاری های غیر منتظره را از دست بدهند ، حتی اگر این ناهنجاری ها برای نتایج بیماران حیاتی باشند.” “با این حال ، توجه متمرکز وقتی مفید باشد که ناهنجاری ها انتظارات رادیولوژیست را برآورده کنند.” او می گوید ، هر تغییری در روند بالینی باید تعادل بین این دو را پیدا کند. برخی از گزینه ها می توانند قبل از جستجوی ناهنجاری های خاص ، یک ارزیابی کلی اسکن یا استفاده از لیست چک برای اسکن یافته های غافل شده اغلب باشند.

آیا استفاده از هوش مصنوعی ، که همان محدودیت های شناختی انسان را ندارد ، مشکل نابینایی بی توجه را حل می کند؟ درو می گوید نه لزوما. هوش مصنوعی به خوبی یادگیری و برنامه نویسی است. او می گوید الگوریتم ها در تشخیص ناهنجاری های محدود تعریف شده خوب هستند ، اما در تشخیص همه یافته های احتمالی اسکن چندان خوب نیستند.

درو گفت: “رادیولوژیست ها می توانند از دقت در آنچه می خواهند استفاده كنند ، اما به آنها پیشنهاد می كنند كه در صورت مشاهده ، آن را بگیرند.” “هوش مصنوعی به نوعی همان محدودیت را دارد: فقط تشخیص آنچه را که یاد گرفته است تشخیص می دهد.”

ویلیامز می گوید پیشرفت در فناوری رادیولوژی تصاویر پزشکی به طور فزاینده ای واضح ایجاد کرده است. “با این حال ، اگر رادیولوژیست ها غالباً یک ناهنجاری بزرگ و واضح را که توجه آنها به کار دیگری معطوف است از دست می دهند ، این نشان می دهد که داشتن یک تصویر واضح کافی نیست.”

درو می گوید تحقیقات می تواند به ما کمک کند تا بفهمیم هر چند وقت یکبار دقیقاً همان چیزی را که می خواهیم پیدا می کنیم.

وی گفت: “همه ، حتی متخصصان ، اگر به دنبال آنها نباشند ، می توانند چیزهایی را كه واقعاً واضح به نظر می رسند از دست بدهند. “اگر به دنبال تلفن خود در سراسر آپارتمان خود بوده اید ، ممکن است تصور کنید که در هنگام جستجو متوجه کلیدهای خود شده اید. تحقیقات ما دلیلی را نشان می دهد که چرا احتمالاً مجبور خواهید شد دوباره به طور خاص برای کلیدها جستجو کنید.”


منبع: hobobat-news.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*