[ad_1]

تیمی به سرپرستی UT Southwester نوع جدیدی از سلولهای بنیادی جنینی “میانی” را تولید کرده است که می تواند به کیمرا کمک کند و پیش سازهای اسپرم و تخمک را در یک رگ کشت ایجاد کند.

یافته های این هفته بصورت آنلاین در سلول بنیادی سلول، می تواند منجر به پیشرفت های زیادی در زمینه زیست شناسی اساسی ، پزشکی احیا و فن آوری های تولید مثل شود.

دکتر یون وو ، استادیار زیست شناسی مولکولی ، توضیح می دهد ، سلول های موجود در جنین های اولیه مجموعه ای از برنامه های مختلف قدرت تکثیر دارند که همه آنها سلول ها را برای ایجاد انواع مختلف بافت در بدن اهدا می کنند. بسیاری از تحقیقات قبلی بر توسعه و توصیف سلولهای بنیادی جنینی “ساده لوح” (آنهایی که حدود چهار روز پس از لقاح در موش ها) و سلول های بنیادی اپی بلاست “اولیه” (حدود هفت روز پس از لقاح در موش ها ، اندکی پس از کاشت جنین در رحم) متمرکز شده اند. .

با این حال ، وو می گوید ، پیشرفت کمی در استخراج و توصیف سلول های بنیادی پرتوان (PSC) وجود دارد که بین این دو مرحله وجود دارد – بیشتر به این دلیل که محققان موفق به ایجاد الگوی نگهداری سلول ها در این حالت متوسط ​​نشده اند. تصور می شود سلولهای این حالت از خصوصیات منحصر به فردی برخوردارند: توانایی کمک به کایمرهای درون گونه ای (ارگانیسم هایی که شامل ترکیبی از سلولها از افراد مختلف از یک گونه هستند) یا کایمرهای بین گونه ای (ارگانیسم هایی که حاوی ترکیبی از سلولهای گونه های مختلف هستند) و توانایی تمایز به سلولهای زایای اولیه در فرهنگ ، پیش سازهای اسپرم و تخمک ها.

برای این مطالعه ، محققان با موفقیت PSC های میانی را تولید كردند كه آنها را “XPSC” موش ، اسب و انسان می نامیدند.

وو می گوید این نتایج می توانند در نهایت منجر به پیشرفت های زیادی در تحقیقات پایه و تحقیقات کاربردی شوند. به عنوان مثال ، بررسی فعالیت ژن در XPSC از گونه های مختلف و كیمرهای بین گونه ای می تواند به محققان درك كند كه چه امضایی از طریق تكامل حفظ شده است. مطالعه ارتباط بین سلولها در كیمرا می تواند به دانشمندان كمك كند تا استراتژیهایی را كه می تواند برای تسریع رشد بافتها و اندامهای سلولهای بنیادی مورد استفاده برای پیوند استفاده شود ، شناسایی كنند. و استفاده از سلولهای زایای اولیه مشتق از کیمرا برای ایجاد اسپرم و تخمک می تواند به حفظ گونه های جانوری در معرض خطر و بهبود درمان ناباروری کمک کند.

وو كه يكي از محققان علوم پزشكي ويرجينيا مورچيسون لينتيكوم است ، گفت: “اين XPSC ها پتانسيل زيادي دارند. تحقيقات ما به شما كمك مي كند تا فرصتي براي هر يك از اين فرصت ها باز شود.”

وو خاطرنشان می کند که توسعه XPSC یک چالش خاص است ، زیرا شرایطی که PSC های ساده لوح را پایدار نگه می دارد دقیقاً برعکس شرایطی است که PSC های اولیه را تثبیت می کند. در حالی که شرایط کشت برای PSC های ساده لوح باید مسیر سیگنالینگ سلول WNT را فعال کرده و مسیرهای FGF و TGF-inhib را مهار کند ، شرایط برای حفظ PSC های اولیه باید WNT را سرکوب کرده و FGF و TGF-activate را فعال کند.

وو و همکارانش با هدف ایجاد محیط ترجیحی تولید XPSC ، سلولهای جنین موش اولیه را در کشتهای حاوی مواد شیمیایی و فاکتورهای رشد که هر سه مسیر را فعال می کنند ، قرار دادند. این سلولهای رشد یافته آزمایشگاهی در فرهنگ بسیار پایدار هستند و می توانند بدون تکامل بیشتر تا حدود دو سال تولید مثل کنند.

آزمایش های اضافی نشان داده است که این سلول ها انتظاراتی را که محققان مدتهاست سعی در کمک به کیمرها و تمایز مستقیم به سلولهای زایای اولیه دارند برآورده می کنند. وو و همكارانش با تزریق سلولها به جنینهای اولیه موش با استفاده از سلولهای مشتق شده از موش با رنگهای مختلف پوشش ، كیمرهای داخل گونه را تولید كردند. آنها همچنین با برچسب زدن به سلولها با پروتئین فلورسنت و سپس شناسایی آنها در بدن فرزندان حاصل ، سهم XPSC را کنترل می کنند.

تیم وو با تزریق XPSC اسب به جنین های اولیه موش و اجازه رشد رویان برای مدت چند روز در موش ، كیمرهای بین گونه ای ساختند. با کمال تعجب ، گرچه اسبها دارای دوره بارداری نسبتاً طولانی – تقریباً یک سال هستند – محققان دریافتند که این سلولهای خارجی در ایجاد اندامهای موش نقش دارند ، که نشان می دهد سیگنالهای سلولهای موش زمان رشد اندام را تعیین می کنند.

مانند XPSC از گونه های دیگر ، نشان داده شده است که سلول های انسانی در صورت امکان رشد شرایط رشد و همچنین تشکیل سلولهای زایای اولیه مستقیم بر روی صفحه ، می توانند به بافتهای مختلف متمایز شوند.

منبع تاریخچه:

مواد تهیه شده توسط مرکز پزشکی جنوب غربی UT. توجه: مطالب را می توان از نظر سبک و طول ویرایش کرد.

[ad_2]

منبع: hobobat-news.ir